Fiction-Impossible

อารมณ์นึกครื้มอีกแล้ว..เป็นออริที่ไม่มีพล็อตเรื่องอะไรเลยนอกจากความคิดถึง..และการได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง
คิดๆแล้วก็อยากมีวันเวลาที่กลับมาเจอกันอีกครั้งบ้างจังค่ะ...
แหะๆ..เรื่องนี้ก็เอาอารมณ์ตัวเอง ณ ชั่วขณะหนึ่งเป็นที่ตั้ง(อีกแล้ว ^^")

ตั้งใจแต่งให้เป็น one-shot ค่ะ..แต่ก็แอบคิดจะแต่งยาวแล้วเหมือนกัน..แต่คิดๆดูแล้วคงจะเหงาและเศร้าแน่
เพราะอารมณ์ดี๊ด๊ามันไม่มีอ่ะ..เลยให้จบแบบนี้แล้วกันเนอะ

' ยังเดินผ่านทุกวัน ที่ๆเราพบกันเมื่อก่อน '
' แต่ก็คงจะหมุนย้อนได้แค่ในความคิด ในชีวิตจริงคงไม่เจอกันอีกแล้ว '
' ให้เธอสัมผัสความคิดที่ฉันทิ้งไว้อาจไม่เห็นได้ด้วยตา ฉันจะฝากเอาไว้อยู่ในพื้นดินและท้องฟ้า'
' มันเป็นความคิดที่กระซิบว่า...ฉันยังรักเธอ '

เมื่อ 2 อาทิตย์ก่อนมีโอกาสไปดูหนังเรื่อง 'A moment in june'..หนังค่อนข้างดีทีเดียว
ดูแล้วทำให้เกิดความคิดถึง..ถึงเรื่องราวที่ผ่านมาและจะไม่ได้พบเจออีกแล้ว
ก็เลยเศร้าเลยค่ะ..เครดิตงามแท้ๆ..เพลง ความคิด นี่เปิดตอนขึ้นเครดิต..มาเสียน้ำตาตอนนั่งดูเครดิตซะงั้น
(แอบสะเทือนใจเล็กๆเค่อะ)
ใกล้สอบเข้ามาแล้ว..วันพุธที่จะถึงนี้สินะ..แต่ยังไม่ได้เตรียมตัวเลย..จะซากอ้อยไปถึงไหนคะชีวิต?
กลับสู่วังวนเดิมอีกแล้วเรอ??..เฮ้อ..สู้ตายวะคะปลายภาค..สู้ๆๆ

Ori-Bleach Fiction
Renji x Byakuya
Story :: Do you miss me ?...But i miss you.
By :: Asterisk

.,Under warming sky...i wanna be with you,.
แสงแดดอุ่นๆทอแสงยามเช้า...
ใครบางกำลังทอดสายตามองออกไปยังผืนหญ้าสีเขียวนุ่ม...
ที่ๆเคยนอนเล่นพักผ่อนกับใครบางคนที่ตอนนี้ไม่ได้อยู่ตรงนี้อีกแล้ว...

'...คิดถึง...'

ร่างบางถอนหายใจเบา..ละสายตาขึ้นมองขอบฟ้า...
อยากกลับมาที่นี่มาตลอด..อยากเจอกับใครคนนั้นอีกซักครั้ง...

.,Under nice sky...someone miss you ,.
ใครอีกคนหยุดยืนริมสายน้ำไหลเอื่อย...
เงยหน้ามองแสงสีทองที่ฉายรับกับท้องฟ้าสดใส...

'...คิดถึง...'

ใบหน้าคมยิ้มน้อยๆให้กับความทรงจำที่วนเวียนไปมา...
ร่างสูงออกเดินต่อไป...แม้จะรู้ดีว่าอาจจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว...

ฤดูใบไม้ผลิ...เมื่อ4 ปีก่อน
" ฮ่ะๆ..มันจั๊กกะจี้น่าเร็นจิ..." เสียงหยอกล้อของใครบางคนลอยมากับสายลมที่โบกโบย...
"..งั้นเหรอๆ.." รอยยิ้มแสนอบอุ่น..ร่างของคนสองคนกำลังนั่งนอนเล่นบนพื้นหญ้าอ่อนนุ่ม..
"วันหยุดทั้งที..ไม่อยากไปเที่ยวที่อื่นบ้างเหรอ? เบียคุยะ.." ชายหนุ่มผมแดงเอ่ยถามเจ้าของตักนุ่มนิ่มที่ตัวเองกำลังนอนหนุนอยู่

"ในเมืองคนเยอะแยะ..อยู่ที่นี่แหละเงียบดี..หรือตักของฉันมันนอนไม่สบาย?.."มองใบหน้าหล่อแล้วอมยิ้ม..เพราะเป็นวันหยุดทั้งทีถึงได้อยากอยู่ด้วยกันเพียงลำพัง
"อ๊ะ..ป่าวซะหน่อย..สบายจนเคลิ้มเลยตะหาก.." ชายหนุ่มหลับตาพริ้ม..สูดหายใจลึกๆรับอากาศบริสุทธิ์..ทุ่งหญ้าในชนบทก็ดีอย่างงี้แหละนะ..

"นายหลับเหรอเร็นจิ?..." มือบางลูบใบหน้าชายหนุ่มที่รักแผ่วเบา...
"...."
"...เร็นจิ..." ใบหน้าสวยก้มลงดูใกล้ๆ..หลับจริงๆรึนี่?..ได้อยู่ด้วยตามลำพังทั้งที..

..//จุ๊บ//.. ริมฝีปากนุ่มถูกสัมผัสด้วยริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว...

"..บะ..บ้า!.." ร่างบางผงะ..และเริ่มรู้สึกร้อนผ่าวที่แก้ม
"น่ารักจริงๆเลยน้า" คนที่แกล้งหลับอยู่เมื่อกี้ลุกนั่ง..ยิ้มชอบใจที่เห็นปฏิกิริยาน่ารัก..

"นี่เบียคุยะ..." จากทุ่งหญ้า...ทั้งสองคนเดินเล่นไปเรื่อยๆริมแม่น้ำแถวนั้น..
"..หือ?.." ปลายตามองเจ้าของเสียงเรียก..
"ฉันน่ะ..คิดมานานแล้วว่าจะพูดให้ได้.." ร่างสูงหยุดเดิน..กระชับมือที่จับกันไว้ให้แน่นขึ้น..

"..?.." หันมองใบหน้านั้นจริงจัง..
"..ฉัน..เอ่อ..นาย.." เพราะอีกฝ่ายมองแบบนั้น...พูดไม่ออก..
"..อะไรเหรอ?.."

"..ฉัน...นายอยู่กับฉันตลอดไปเถอะนะ..." ชายหนุ่มผมแดงพูดหนักแน่น..ใบหน้าคมเริ่มเปลี่ยนสี..
"..อะไรกัน..มาพูดเอาป่านนี้..ผ่านมาตั้งหลายปีแล้วนะ..." รอยยิ้มสวยปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกฝ่ายที่แดงระเรื่อไม่แพ้กัน..
ลำแขนเรียวเล็กโอบกอดคนตัวใหญ่กว่าไว้...แนบใบหน้าลงบนอกกว้าง..ไม่ต้องตอบอะไรมากกว่านั้น..ถึงเร็นจิจะไม่พูดอะไรเขาเองก็ตั้งใจจะให้เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว..

แต่ทว่า..เวลาแห่งความสุขนี้ช่างแสนสั้น..เมื่อฤดูใบไม้ร่วงมาเยือน..
ท้องฟ้ายังคงสดใส..ที่เปลี่ยนไปจะมีเพียงสีของใบไม้ที่ร่วงหล่งมั้ยนะ?..
ดวงตาสวยที่ดูเลื่อนลอย..เหม่อมองใบไม้ที่ร่วงหล่นผ่านหน้าต่างห้องนอน

"เบียคุยะ?.." เร็นจิมองใบหน้างามที่เศร้าหมอง...
"......" ใบหน้านั้นดูเป็นทุกข์..ยากเกินกว่าอีกฝ่ายจะคาดเดา...
"เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?..." ชายหนุ่มนั่งลงข้างๆ..รวบตัวคนรักมากอดหลวมๆ..

"..เร็นจิ..." เบียคุยะเบียดตัวเข้าหาอ้อมกอดนั้น..ราวกับว่าไม่มีที่ไหนให้ไปอีกแล้ว...
"นายร้องไห้ทำไม?.." เมื่อวานที่เจอกัน ร่างที่สั่นเทานี้ยังสดใสอยู่เลย...เกิดอะไรขึ้นกับนาย..
"..พ่อ..พ่อฉัน..ฮึก..."

" พ่อนาย?..."
"..เขาบังคับให้ฉันแต่งงาน..ฉันจะทำยังไงดี..ต้องทำยังไงดี..." หยาดหยดน้ำตาร่วงหล่น...ริมฝีปากบางเอ่ยถ้อยคำเจ็บปวด
ชายหนุ่มผมแดงชะงัก...เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน...ไม่เคยรู้มาก่อนว่าคนรักมีหน้าที่ต้องสืบทอดตระกูล...

"..เบียคุยะ.." น้ำเสียงเจ็บปวดไม่ต่างกัน...ร่างที่อยู่ในอ้อมกอดยิ่งสั่นสะท้าน..น้ำตาไหลไม่ขาดสาย...สองแขนที่กอดกระชับยิ่งรัดแน่น...กลัวเหลือเกินว่าคนๆนี้จะหายไป
"..จะไม่ได้เจอ..อีกแล้ว..ไม่เอานะ...ไม่เอา.."
"..อยากอยู่กับนาย..จะอยู่..กับนาย..เร็นจิ...เร็น..จิ.." พูดพร่ำอยู่อย่างนั้น..ราวกับเสียสติ...

"...." แม้จะโอบกอดยังไง..ชายหนุ่มรู้ดี..ไม่สามารถปกป้องและเหนี่ยวรั้งคนรักเอาไว้...
แม้แต่คำพูด...ยังไม่สามารถพูดอะไรออกมาปลอบประโลมร่างตรงนี้ได้...

ช่วงเวลาที่เลวร้ายมาถึง..และผ่านไป
เบียคุยะแต่งงานกับผู้หญิที่ครอบครัวจัดหาให้..แม้จะไม่ยินยอมแต่ก็ไม่สามารถคัดค้านได้...
ทางเร็นจิเองก็ต้องต่อสู้กับช่วงเวลาที่แสนโหดร้ายไปอย่างเงียบๆ...เพียงลำพัง

เวลาไม่ได้ผ่านไปรวดเร็วเหมือนใบไม้เปลี่ยนสี...4ปีแล้วที่ไม่ได้เจอกัน...
'นายจะเป็นยังไงบ้าง'...ความคิดไม่ต่างกัน...ในทุกๆวัน

วันนี้...ชายหนุ่มผมแดงก็กลับมายังที่ๆเดิม...ที่แวะมาเป็นประจำ...
แม้จะไม่เห็นรอยยิ้มสดใส...ใบหน้างดงาม...แม้แต่เสียงหวานกังวาล...

แต่วันนี้ต่างไปจากเดิม...

สายลมพัดอ่อน...ผมสีดำขลับปลิวไหวน้อยๆตามแรงลม...
มีใครบางคนยืนเหม่อมองขอบฟ้า...

"...." ชายหนุ่มร่างสูงสาวเท้าเข้าไปหาร่างนั้นราวกับถูกอะไรบางอย่างดึงดูด..แม้จะไม่เห็นหน้า..แต่คงไม่ผิดแน่..
"อ๊ะ!!" คนที่ยืนเหม่อสะดุ้ง..แต่ไม่ถึงกับตกใจ..แม้จะไม่หันกลับมามอง..แต่ยังจำได้นะ..ความอบอุ่นของอ้อมแขนนี้..ไม่เคยเปลี่ยนเลย..

"นายกลับมาแล้ว..ใช่มั้ย?.."
"..อื้อ..ฉันกลับมาแล้ว..มาอยู่กับนาย..ตลอดไป.."

เริ่มต้นฤดูใบไม้ผลิใหม่อีกครั้ง..และจะเป็นฤดูใบไม้ผลิที่ยาวนาน..ระหว่าง..นาย..กับ..ฉัน

.,Under nice sky ... i get along with you,.

[END]

ต้องเริ่มอ่านหนังสือแล้วล่ะเน้อ~